• Do czego dzieciom potrzebne są granice?
      • Do czego dzieciom potrzebne są granice?

      • 11.10.2019 08:42
      • Czy powinniśmy stawiać dzieciom granice?
      •  

        Tak ,jeśli nie chcemy krążyć po orbicie w galaktyce ,gdzie dziecko jest słońcem ,a my zaledwie satelitąJ Czyli dla naszego dobra .

        Tak ,dla dobra dziecka .Czy ,jeśli zostawimy dziecku wybór : może jeść obiad lub same słodycze ,dziecko wybierze obiad? Może jedno na sto …

        Dzieci potrzebują granic ,ponieważ:

        1.Dają poczucie bezpieczeństwa i stabilności. Dzięki znajomości reguł ,które rządzą światem (tym domowym i tym większym),wiedzą ,czego się od nich oczekuje ,na co mogą sobie pozwolić i co je czeka ,jeśli posuną się za daleko. Testują rodziców ,aby wzbudzić ich reakcję .Często testowanie przyjmuje postać zachowań uciążliwych. Jest to swego rodzaju wołanie dziecka o granice. Dla niedojrzałej osobowości dziecka ,dostęp do nieograniczonej władzy i przywilejów staje się zbyt obciążającym balastem.

        2,Granice pomagają odkrywać świat. Dzieci z natury są badaczami świata. Rodzice mogą ułatwić dzieciom ten proces poprzez rzetelne odpowiedzi na nurtujące pytania: Co jest w porządku, co nie jest i dlaczego? Co się stanie ,jeśli przekroczę wyznaczoną granicę? Czy wiąże się to z konkretnymi konsekwencjami?

        3.Granice określają obszar akceptowanych zachowań. Wyraźne ,ustalone ,stabilne granice wytyczają dzieciom ścieżkę postępowania zgodnego z zasadami i normami ,zarówno w rodzinie ,jak i szerszych kręgach społecznych.

        4.Granice określają związki z ludźmi. Kiedy dzieciom oddaje się zbyt dużo władzy i kontroli ,często zaczynają one przeceniać swoje wpływy .Ich granice rozmywają się ,a one same  nieustannie sprawdzają sytuację ,co naraża je na konflikty i próby sił.

        5.Granice wspomagają osobisty wzrost. Warz z rozwojem dziecka granice muszą się rozszerzać. Postawione granice  mogą nam pokazać z czym dzieci  nie są w stanie sobie jeszcze poradzić a w czym już dojrzały ,czy dorosły do zmian zasad np. późniejsze chodzenie spać.

        Jak wyznaczą granice ,by dziecko ich przestrzegało?

        1.Zapomnij o władzy absolutnej. Zacznij od zmiany wyrazu twarzy tonu głosu .Nie mów do dziecka z wyrazem żalu ,nie rób mu wyrzutów. Ustalcie zasady ,kiedy macie dobry wspólny czas .Stawiając granice nie krytykuj ,nie porównuj .Nie jest to łatwe ,zwłaszcza w sytuacjach ,gdy dzieci wystawiają naszą cierpliwość na próbę.

        2.Zapytaj siebie. Zanim zaczniesz zabraniać zapytaj siebie

        -Dlaczego nie chcę pozwolić  na to dziecku?

        -czy to ,co mówię jest zgodne ,z tym ,w co wierzę?

        -Czy ten zakaz jest wyrazem moich przekonań ,czy może wynikiem doświadczeń z dzieciństwa np. tak zawsze powtarzała moja mama (słynne „dzieci i ryby głosu nie mają”)

        -czy moje polecenia są dla dziecka zrozumiałe (jeszcze słynniejsze „masz być grzeczny”)

        -Czy mówię to ,”bo tak trzeba „,czy dlatego ,że naprawdę tak myślę?

        -czy to jest dobre dla moich relacji z dzieckiem?

        3.Postaw się w sytuacji dziecka . Zastanów się , jak byś się czuł ,gdybyś był dzieckiem i słyszał od rodziców takie słowa ?

        4.Ustal stałe zasady ,te dotyczące spraw kardynalnych powinny być niezmienne ,ale nie stań się niewolnikiem granic ,dotyczących spraw codziennych ;Można czasem powiedzieć :dziś wyjątkowo…..

        5.Osobisty charakter wypowiedzi .Unikaj ostatecznych stwierdzeń: „nie wolno ci się tym bawić”, „nie możesz dłużej siedzieć w kąpieli „. Dziecko chętniej posłucha tego ,co mówisz ,jeśli wypowiadane zdanie ma charakter osobisty, czyli „chcę ,żebyś już wyszedł z kąpieli, „chcę ,żebyś przestał już się tym bawić .Jeśli chcę przekazać moim dzieciom jakieś normy ,ważne dla mnie wartości istotny jest sposób ,w jaki to robię. Jeśli autorytarnie ,lekceważąc granice dziecka ,pokazuję ,że można lekceważyć granice innych ludzi. Czyli autorytarnie mówię : „nie wolno skakać po łóżku”(o co mi chodzi ?czy moje dzieci wiedzą po co?).Mogę powiedzieć „nie chcę ,żebyście skakały po łóżku, bo stoi tuż przy kaloryferze boję się ,że zrobicie sobie krzywdę. Jesli chcecie skakać poszukamy bezpiecznego miejsca”) W pierwszym przekazie jest strach i władza ,w drugim szacunek i okazanie ,że nie chodzi o zakaz skakania.

        6.Sam przestrzegaj zasad .Pamiętaj ,że to ty jesteś dla dziecka wzorem do naśladowania. Wartości ,które deklarujesz muszą być zgodne z tym ,w jaki sposób postępujesz.

        Rodzaje granic:

        1.Zbyt restrykcyjne granice i nadmierna kontrola nadmiernie ograniczają, nie dają swobody do rozwoju. Nie pozwalają na branie odpowiedzialności ,gdyż nie ma ku temu okazji.

        2.Gdy granice są zbyt szerokie ,dzieci ignorują je .Ponieważ nie ponoszą konsekwencji swoich niewłaściwych wyborów również nie uczą się odpowiedzialności.

        3.Gdy granice są zmienne ,zależne od humoru rodzica ,powodują dezorientację dziecka ,oraz nieustanne próby testowania.

        4.Granice zrównoważone –kształtują poczucie wolności oparte na odpowiedzialności. Pozwalają dziecku na ponoszenie konsekwencji. Takie granice uczą współpracy, kształtują poczucie sprawstwa.

        Psycholog
        Agnieszka Świtaj

      • Wróć do listy artykułów